Categoriearchief: Pauline’s Column

Drs. Pauline Oudijk schrijft in iedere uitgave van de Willis Expres een even vermakelijke als leerzame column.

Pauline’s column

De kraamweek
Ging mijn vorige column nog over ‘mijn’ zwangerschapsverlof, nu gaat het over ‘mijn’ kraamweek. Voor de mensen die net als ik het niet weten wat een kraamweek precies inhoudt, ik heb nog even opgezocht. Tot de kraamweek behoren de eerste 10 dagen na de bevalling. En in die dagen voelen de meeste vrouwen zich ellendig, want je bent aan het bijkomen van die verschrikkelijke bevalling. Tenminste dat denk ik, want ik heb het nog nooit meegemaakt. Gelukkig heeft deze bevalling mijn paard voor mij uitgevoerd. Ik ben dus meer een surrogaat moeder en heb vooral ‘de lusten en niet de lasten’.

Op zondagavond 23 april was het dan zover. Terwijl ik met vriendinnen op een verjaardag lekker de finale van Boer zoekt Vrouw zat te kijken, dacht Dallas dat tijdstip dat het uitgelezen moment was om te veulenen. Vaak geeft een merrie wel iets meer aan van te voren dat ze gaat beginnen, zodat je er toch op kan voorbereiden. Dallas uiteraard niet, waardoor er tussen het moment van ‘kegelen’ en het veulenen zelf, maar 1,5 uur zat. Ik heb het zelf dus net op 10 minuten na gemist, maar gelukkig waren mijn ouders erbij en hebben veel gefilmd.
Vanaf het eerste moment mocht ik er direct bij en is Dallas volledig veranderd van drukke (en lastige) merrie naar een super lieve en zorgzame moeder. Het blijft zo bijzonder om dit te mogen meemaken. We hebben al onze paarden zelf gefokt, dus een veulentje fokken is niet onbekend voor mij. Toch voelt het dit keer heel anders voor mij. Ik ben er veel bewuster mee bezig doordat Dallas toch echt wel meer ‘mijn’ paard is, waarmee ik leed en liefde heb gedeeld. Kortom, dit keer voel ik mij dus ook echt een beetje mama geworden. En wat dát betekende…..
Ik heb gewoon een dagje zwangerschapsverlof opgenomen, heb mensen getrakteerd op beschuit met muisjes en roze koeken, maakte mij zorgen of de kleine Miss Montreal Lady wel genoeg melk binnen kreeg, waardoor ik de veearts begon te stalken en ging zo vaak als ik kon kijken in stal. Daarbij kan ik niet stoppen met het knuffelen van de kleine, laat aan iedereen die het wil (en ook mensen die het niet willen) foto’s van de kleine zien. En tot slot heb ik uiteraard het mooiste, meest geweldige en knapste veulen. Als moeder vind je namelijk je eigen kind natuurlijk het knapst! Het is maar goed dat je weinig voor een veulen kan kopen, want dat was fout gegaan!
Verder kan ik er al lekker mee tutten en laten Dallas en de kleine dat zich lekker aanleunen. Borstelen, hoefjes krabben en zelfs al een dekentje passen is allemaal al uitgeprobeerd bij de kleine, zonder enige problemen. Ze vindt alles prima en ziet blijkbaar overal wel de lol van in. Alleen nu nog het halstertje omdoen, dat lukt nog niet helemaal. De eerste dag ging dat wel, maar na een paar dagen werd ze wat sterker en sneller waardoor het niet meer lukte. Gelukkig volgde ze braaf Dallas en was dat geen probleem. Nu ze ruim een maand is begint ze toch meer op ontdekkingstocht te gaan tijdens het dagelijkse tochtje van de stal naar het land en is een halster eigenlijk wel een ‘must’. Een mooie uitdaging om komende weekend maar eens aan te beginnen.
Voor diegene die het leuk vinden om op kraambezoek te komen, jullie zijn van harte welkom! Wij rusten niet, maar bellen van te voren is wel handig! 😉
Tot snel!

Wat is paardenwelzijn

beijingDeze vraag is al meerdere keren in mijn hoofd opgekomen. Wat is paardenwelzijn? De laatste paar maanden zijn er al verscheidene discussies gestart over het welzijn bij paarden. Van de grootte van de boxen, het aantal uren weidegang, het trainen volgens de “roll-kur”-methode tot het uitknippen/scheren van de oren. De dierenrechten-organisatie PETA neemt al strafrechtelijke stappen tegen de eigenaren én ruiter van Totilas. Eén van de redenen hiervan zou zijn: te veel in de box. Daarbij denk ik dan; als de eigenaren van Totilas al worden ‘aangeklaagd’, kun je dan niet half Nederland gaan aanklagen?

Ik kan niet spreken voor anderen, dus laat ik eerlijk zijn over de gang van zaken bij mijn eigen paarden. In de zomer is er weinig aan de hand. De paarden lopen heerlijk buiten in het land, kunnen doen en laten wat ze willen en ’s nachts staan ze binnen. Ze worden dan ongeveer vijf keer in de week gereden. Dat wisselen wij nog af met een bosritje, springen of sinds kort crosstraining.

Maar zoals we de afgelopen weken hebben gemerkt, sneeuwt het ook wel eens in Nederland en wat moet je dan? Ik heb geen binnenbak of paddock, op het pad kunnen ze niet en rijden gaat al helemaal niet. De weg is onbegaanbaar, ik kom het erf niet eens af met de trailer en daar zit je dan! De wil is er 100 procent, maar de mogelijkheid is er gewoonweg niet. Ik mag niet spreken voor anderen, maar ik weet eigenlijk wel zeker dat ik niet de enige ben. Dan betekent dat je paarden over het algemeen heel veel in hun box staan. Meer dan je zou willen, maar er zijn weinig andere opties.

Als amateur in de paardenwereld zijn zulke weken vooral heel veel aantobben, maar ook in de professionele paardenwereld en organisaties speelt welzijn een rol. Hoe duurder de paarden, hoe bijzonderder de weidegang voor die paarden meestal wordt. Daar gaat het niet om de mogelijkheden, maar vooral de risico’s die daar bij komen kijken. Niet alleen het risico speelt een rol in dit vraagstuk, maar ook het ‘plaatje’. Neem als voorbeeld het uitscheren van de oren. Dit zou dieronvriendelijk zijn en tegen de natuur in. De sectorraad paard heeft vorig jaar oktober besloten om het uitscheren van de oren te verbieden. Ik zie daar niet echt een probleem in, maar als je die regel instelt, dan voor iedereen! Ik zie dan de foto’s van Jumping Amsterdam van de prijswinnaars en oh, wat zijn die oren mooi uitgeschoren. Laten we dan eerlijk zijn, als je daar mag rijden, dan zou ik niet de enige willen zijn met een paard zonder uitgeschoren oren. Dit geldt ook voor de Pavocup, Ibop, keuringen en ga zo maar door. Zo’n regel heeft absoluut geen zin, als niemand zich daar aan houdt.

Een ander hot item is het aantal uur weidegang of anders gezegd het aantal uur wat een paard in een box staat. Een paard is een kuddedier en moet inderdaad zoveel mogelijk buiten staan. Ik weet dat een paard gebouwd is om ook tegen slechtere weeromstandigheden te kunnen. Maar inmiddels hebben wij onze sportpaarden zodanig verwend dat ik mijn paard niet een paar uur in de sneeuw laat staan. Ik vind dat dan weer niet eerlijk om mijn paard te scheren en dan de hele dag in de regen of sneeuw te laten staan. Ik weet zeker dat genoeg mensen hier niet mee eens zijn, maar dat is nu juist het hele probleem bij welzijn. Waar lig de grens en wat is welzijn? Die ligt toch bij iedereen anders?

Voor mezelf kan ik paardenwelzijn als volgt samenvatten:

Ik denk dat ik en bijna iedereen in mijn omgeving het beste met zijn paard/pony voor heeft. Iedereen doet wat in zijn of haar mogelijkheden en capaciteiten ligt om zo goed mogelijk voor zijn viervoeter te zorgen. Beslissingen worden genomen met in het achterhoofd dat zij/hij daar goed aan doet”.

Zo, dus van achter mijn laptop vandaan, terwijl het buiten sneeuwt, staan mijn paarden lekker warm binnen en geloof ik dat mijn paarden het ook wel prima vinden!

 

Karakter

beijingVolgens mijn vader kom je met een paard zonder karakter nooit hoog in de sport. Een paard moet willen vechten voor je en deze paarden zijn meestal wel een tikkeltje eigenwijs. Allemaal heel leuk en aardig, maar na de zoveelste rodeorit met je paard, heb ik soms toch liever iets minder karakter. Want als ze nog niet in die fase zijn om voor je te vechten, houd je uiteindelijk gewoon een heel eigenwijs paard over.

Een paard kan nog zoveel talent hebben, als ze het niet voor je willen doen heb je er niets aan. Aangezien al onze paarden een tik van de molen hebben gehad en een tikkeltje eigenwijs zijn (hebben ze van hun moeder), denk ik wel eens: “het gaat nooit lukken”. Dit totdat ik van de zomer een aflevering keek van ‘Andere Tijden Sport’ waarin het ging over Jeroen Dubbeldam en zijn Sjiem. Het winnen van Olympisch goud in Sydney was een waanzinnige prestatie. Ik zat toen aan de buis gekluisterd om te kijken hoe ‘wij’ als Nederland goud wonnen. Niet wetende dat Jeroen Dubbeldam voordat hij daar huilend op het podium stond omdat hij goud had gewonnen ook wel eens huilend op de Sjiem had gezeten, omdat hij gewoon bang voor dit paard was. Ook de Sjiem was een paard met heel veel talent, maar ook met (heel veel) karakter. Jeroen heeft de Sjiem gekocht, met het idee naar de Olympische spelen te gaan en dan lukt het niet. Dan laat paard zich vallen tegen de wand, gaat uit zijn plaat als je er opzit en kan je er eigenlijk niks mee. Het eerste wat ik dacht toen ik dit hoorde was: ‘Oooooh zelfs Jeroen Dubbeldam ziet het wel eens niet zitten, zit jankend op zijn paard van ellende en hij wint uiteindelijk gewoon Olympisch goud’! Kortom, er is nog hoop voor mij! Niet dat ik de illusie heb om Olympisch goud te winnen, maar toch is het wel eens fijn om te horen dat zelfs zulke goede ruiters er wel eens moeite mee te hebben. Blijkbaar is die klik gewoon nodig tussen ruiter en paard. Bij Jeroen Dubbeldam is het uiteindelijk gelukt met wat hulp van buitenaf.

Als ik kijk naar Beijing is haar omslagpunt geweest dat Annemieke met haar ging springen en vooral crossen. Hoe een paard zo kan veranderen van heel eigenwijs, naar een heel leuk, lief en aanhankelijk paard is bijna een wonder. Alleen maar omdat ze iets mag doen wat zij leuk vindt. Ze is al veel makkelijker in de omgang, zolang zij mag doen wat zij leuk vindt. Als er toch iets gebeurt of ze moet iets doen wat haar irriteert, dan komt haar eigenwijze karakter toch wel weer boven. Daarvoor is ze ook wel echt een merrie. Haar kleine zus Dallas heeft ook al de zelfde soort trekjes. Of dat een familiekwaal is of gewoon het feit dat ze een merrie is laten we hierbij in het midden. 

Na zo’n documentaire of de zichtbare vooruitgang bij Beijing, dan is er zeker nog hoop voor onze andere jonkies. Dan wordt zo’n rodeorit met Dallas toch minder erg, in ieder geval zolang ik zelf mag afstappen. Ik hoop dat ik mezelf hier aan kan houden, nu de winter zijn intrede doet en de paarden toch een stuk frisser zijn.

P.s. Voor die gene die deze aflevering willen zien de volgende link: http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1275717 Het is een aanrader voor iedereen die wel eens wil horen dat zij niet de enige zijn die aan het stoeien zijn met hun paard of pony.