Categoriearchief: Overig

7

Pauline’s column

De kraamweek
Ging mijn vorige column nog over ‘mijn’ zwangerschapsverlof, nu gaat het over ‘mijn’ kraamweek. Voor de mensen die net als ik het niet weten wat een kraamweek precies inhoudt, ik heb nog even opgezocht. Tot de kraamweek behoren de eerste 10 dagen na de bevalling. En in die dagen voelen de meeste vrouwen zich ellendig, want je bent aan het bijkomen van die verschrikkelijke bevalling. Tenminste dat denk ik, want ik heb het nog nooit meegemaakt. Gelukkig heeft deze bevalling mijn paard voor mij uitgevoerd. Ik ben dus meer een surrogaat moeder en heb vooral ‘de lusten en niet de lasten’.

Op zondagavond 23 april was het dan zover. Terwijl ik met vriendinnen op een verjaardag lekker de finale van Boer zoekt Vrouw zat te kijken, dacht Dallas dat tijdstip dat het uitgelezen moment was om te veulenen. Vaak geeft een merrie wel iets meer aan van te voren dat ze gaat beginnen, zodat je er toch op kan voorbereiden. Dallas uiteraard niet, waardoor er tussen het moment van ‘kegelen’ en het veulenen zelf, maar 1,5 uur zat. Ik heb het zelf dus net op 10 minuten na gemist, maar gelukkig waren mijn ouders erbij en hebben veel gefilmd.
Vanaf het eerste moment mocht ik er direct bij en is Dallas volledig veranderd van drukke (en lastige) merrie naar een super lieve en zorgzame moeder. Het blijft zo bijzonder om dit te mogen meemaken. We hebben al onze paarden zelf gefokt, dus een veulentje fokken is niet onbekend voor mij. Toch voelt het dit keer heel anders voor mij. Ik ben er veel bewuster mee bezig doordat Dallas toch echt wel meer ‘mijn’ paard is, waarmee ik leed en liefde heb gedeeld. Kortom, dit keer voel ik mij dus ook echt een beetje mama geworden. En wat dát betekende…..
Ik heb gewoon een dagje zwangerschapsverlof opgenomen, heb mensen getrakteerd op beschuit met muisjes en roze koeken, maakte mij zorgen of de kleine Miss Montreal Lady wel genoeg melk binnen kreeg, waardoor ik de veearts begon te stalken en ging zo vaak als ik kon kijken in stal. Daarbij kan ik niet stoppen met het knuffelen van de kleine, laat aan iedereen die het wil (en ook mensen die het niet willen) foto’s van de kleine zien. En tot slot heb ik uiteraard het mooiste, meest geweldige en knapste veulen. Als moeder vind je namelijk je eigen kind natuurlijk het knapst! Het is maar goed dat je weinig voor een veulen kan kopen, want dat was fout gegaan!
Verder kan ik er al lekker mee tutten en laten Dallas en de kleine dat zich lekker aanleunen. Borstelen, hoefjes krabben en zelfs al een dekentje passen is allemaal al uitgeprobeerd bij de kleine, zonder enige problemen. Ze vindt alles prima en ziet blijkbaar overal wel de lol van in. Alleen nu nog het halstertje omdoen, dat lukt nog niet helemaal. De eerste dag ging dat wel, maar na een paar dagen werd ze wat sterker en sneller waardoor het niet meer lukte. Gelukkig volgde ze braaf Dallas en was dat geen probleem. Nu ze ruim een maand is begint ze toch meer op ontdekkingstocht te gaan tijdens het dagelijkse tochtje van de stal naar het land en is een halster eigenlijk wel een ‘must’. Een mooie uitdaging om komende weekend maar eens aan te beginnen.
Voor diegene die het leuk vinden om op kraambezoek te komen, jullie zijn van harte welkom! Wij rusten niet, maar bellen van te voren is wel handig! 😉
Tot snel!

You’ve been KIST : Santiago

Santiago 2Vandaag ben ik, Yvon, op pad gegaan om Santiago van Pauline Oudijk in het zonnetje te zetten met een lekker kistje appels, gesponsord door Bots huisdiervoeders. Hieronder het hele verhaal van de belevenissen van Pauline en Santiago.

Maandag 14 januari is een dag die Pauline nog lang zal heugen. ’s Middags ging ze met de trailer op pad naar Jeanette toe. Ze had dit keer Santiago meegenomen, zodat Jeanette hem kon rijden en Pauline  onder tussen Dallas kon rijden die daar op dat moment staat. Annemieke had het druk die dag, dus dat was wel een mooie oplossing. Het was wel koud en het vroor, maar ze konden daar nog goed rijden. De paarden waren gereden en ze ging weer terug naar huis, zo rond een uurtje of 5. De wegen waren goed te doen (dacht Pauline, anders was ze ook nooit op pad gegaan) totdat ze op de N212 de brug bij Kockengen wilde oprijden. Ze voelde de auto achter weg slippen en probeer de auto recht te houden. Op dat moment gaat het mis en de trailer begint, inclusief Santiago, te slingeren. De trailer komt in de berm terecht en wordt vervolgens door de vangrail een soort van opgetild. De trailer raakt nog een boom en wordt daardoor van de auto afgeslagen en ze komt met de auto andersom op de andere weghelft terecht.

De auto staat stil en ze springt uit de auto en dan denkt: “ *piep* waar is de trailer?”. Dan kijkt ze en ziet ze de trailer op zijn kant/kop aan de andere kant van de vangrail in het talud liggen. Ze rent meteen naar Santiago toe en ziet dat hij nog in de trailer ligt. De gehele bovenkant van de trailer was er vanaf geslagen, waardoor ze vanaf de bovenkant de trailer in kon kijken. Pauline rende terug naar de auto om haar mobiel te halen. Inmiddels kwam er gelukkig al iemand naar Pauline toe, om te vragen wat hij kon doen. Het enige wat ze kon bedenken was het bellen van de politie en de brandweer i.v.m. Santiago. Pauline ging gauw weer terug naar Santiago om die rustig te houden in de trailer. Ondertussen haar ouders en zwager gebeld of ze naar haar  toe wilden komen. Santiago lag op het tussenschot en begon in beweging te komen. Aangezien zij Santiago nooit vast zetten en altijd het touwtje over zijn nek gooien, had ze meteen een touwtje bij de hand. Hij begon te bewegen en kwam eigenlijk redelijk makkelijk (via de bovenkant dus) de trailer uit “rollen”. Daar staat ze dan met haar  paard in het donker, in de berm langs de provinciale weg en alles staat vast.P1030499

Terwijl ze met Santiago in de berm staat, komende de eerste mensen aanlopen; de politie, paps, zwager etc etc en het besef begint langzaam te komen. Als paardenmens is een ongeluk met je trailer en paard toch wel je ergste nachtmerrie en die was bij Pauline  (gedeeltelijk) wel uitgekomen. Gelukkig niet helemaal, want Santiago kwam er op wat schrammen en bulten na, ongeschonden er van af.

Dan is het zaak om een trailer te regelen en alles af te handelen. Gelukkig heeft haar vader en Henk alles met de politie afgehandeld en Pauline heeft  een trailer kunnen regelen bij Jeannette en Mayko. Henk heeft met hun eigen auto (want die had geen krasje) de trailer opgehaald en ze konden Santiago weer opladen. Ze dachten nog even, dat wordt een heel gedoe. Als Pauline  Santiago was zou ze voor geen goud meer in zo’n ding stappen, maar Santiago niet hoor. Zo lief als hij is stapte hij zo weer de trailer in om lekker naar huis gebracht te worden.

Enfin, een heel avontuur. Niet voor herhaling vatbaar, maar gelukkig zijn ze er heel goed vanaf gekomen. Ze wil ook iedereen bedanken die zijn/haar hulp heeft aangeboden die dag en de dagen daarna!

En dus daarom een lekker kistje appels voor zo’n bikkel van een onverschrokken paard.

 

 

Wat is paardenwelzijn

beijingDeze vraag is al meerdere keren in mijn hoofd opgekomen. Wat is paardenwelzijn? De laatste paar maanden zijn er al verscheidene discussies gestart over het welzijn bij paarden. Van de grootte van de boxen, het aantal uren weidegang, het trainen volgens de “roll-kur”-methode tot het uitknippen/scheren van de oren. De dierenrechten-organisatie PETA neemt al strafrechtelijke stappen tegen de eigenaren én ruiter van Totilas. Eén van de redenen hiervan zou zijn: te veel in de box. Daarbij denk ik dan; als de eigenaren van Totilas al worden ‘aangeklaagd’, kun je dan niet half Nederland gaan aanklagen?

Ik kan niet spreken voor anderen, dus laat ik eerlijk zijn over de gang van zaken bij mijn eigen paarden. In de zomer is er weinig aan de hand. De paarden lopen heerlijk buiten in het land, kunnen doen en laten wat ze willen en ’s nachts staan ze binnen. Ze worden dan ongeveer vijf keer in de week gereden. Dat wisselen wij nog af met een bosritje, springen of sinds kort crosstraining.

Maar zoals we de afgelopen weken hebben gemerkt, sneeuwt het ook wel eens in Nederland en wat moet je dan? Ik heb geen binnenbak of paddock, op het pad kunnen ze niet en rijden gaat al helemaal niet. De weg is onbegaanbaar, ik kom het erf niet eens af met de trailer en daar zit je dan! De wil is er 100 procent, maar de mogelijkheid is er gewoonweg niet. Ik mag niet spreken voor anderen, maar ik weet eigenlijk wel zeker dat ik niet de enige ben. Dan betekent dat je paarden over het algemeen heel veel in hun box staan. Meer dan je zou willen, maar er zijn weinig andere opties.

Als amateur in de paardenwereld zijn zulke weken vooral heel veel aantobben, maar ook in de professionele paardenwereld en organisaties speelt welzijn een rol. Hoe duurder de paarden, hoe bijzonderder de weidegang voor die paarden meestal wordt. Daar gaat het niet om de mogelijkheden, maar vooral de risico’s die daar bij komen kijken. Niet alleen het risico speelt een rol in dit vraagstuk, maar ook het ‘plaatje’. Neem als voorbeeld het uitscheren van de oren. Dit zou dieronvriendelijk zijn en tegen de natuur in. De sectorraad paard heeft vorig jaar oktober besloten om het uitscheren van de oren te verbieden. Ik zie daar niet echt een probleem in, maar als je die regel instelt, dan voor iedereen! Ik zie dan de foto’s van Jumping Amsterdam van de prijswinnaars en oh, wat zijn die oren mooi uitgeschoren. Laten we dan eerlijk zijn, als je daar mag rijden, dan zou ik niet de enige willen zijn met een paard zonder uitgeschoren oren. Dit geldt ook voor de Pavocup, Ibop, keuringen en ga zo maar door. Zo’n regel heeft absoluut geen zin, als niemand zich daar aan houdt.

Een ander hot item is het aantal uur weidegang of anders gezegd het aantal uur wat een paard in een box staat. Een paard is een kuddedier en moet inderdaad zoveel mogelijk buiten staan. Ik weet dat een paard gebouwd is om ook tegen slechtere weeromstandigheden te kunnen. Maar inmiddels hebben wij onze sportpaarden zodanig verwend dat ik mijn paard niet een paar uur in de sneeuw laat staan. Ik vind dat dan weer niet eerlijk om mijn paard te scheren en dan de hele dag in de regen of sneeuw te laten staan. Ik weet zeker dat genoeg mensen hier niet mee eens zijn, maar dat is nu juist het hele probleem bij welzijn. Waar lig de grens en wat is welzijn? Die ligt toch bij iedereen anders?

Voor mezelf kan ik paardenwelzijn als volgt samenvatten:

Ik denk dat ik en bijna iedereen in mijn omgeving het beste met zijn paard/pony voor heeft. Iedereen doet wat in zijn of haar mogelijkheden en capaciteiten ligt om zo goed mogelijk voor zijn viervoeter te zorgen. Beslissingen worden genomen met in het achterhoofd dat zij/hij daar goed aan doet”.

Zo, dus van achter mijn laptop vandaan, terwijl het buiten sneeuwt, staan mijn paarden lekker warm binnen en geloof ik dat mijn paarden het ook wel prima vinden!

 

Stem nu voor vrijwilliger van het jaar 2012

In het voorjaar van 2012 werd Lian Röling uitgeroepen tot de eerste Vrijwilliger van het Jaar. Onderdeel van deze onderscheiding is de opdracht om de nominaties voor de volgende Vrijwilliger van het Jaar te leveren. Lian heeft dat gedaan en hieronder kun je haar nominaties en de bijbehorende argumentatie vinden. Wie van onderstaande genomineerden verdienen volgens jou de titel dit jaar? Breng gauw je stem uit via de onderstaande poll, dan kunnen bij de volgende ALV de prijs uitreiken! 

 

Als scheidend vrijwilliger van het jaar is mij gevraagd de volgende kanshebbers voor te dragen. En dat mochten er 4 zijn. 4 Maar……

Nou dan moet ik meteen al gaan strepen in mijn lijstje. Want alle dames Oudijk zou ik voor willen dragen om verschillende redenen, maar ik ga toch voor:

Pauline Oudijk, omdat ik me als beginnend vrijwilliger heel gewenst heb gevoeld. Terwijl het eigenlijk heel gewoon zou moeten zijn dat je je als lid inzet als vrijwilliger, geeft Pauline me altijd het gevoel dat je iets bijzonders doet/bent. En daar kom je dan graag nog een keer voor terug. Een bijzonder prettige manier van vrijwilligers werven.  Pauline levert een actieve bijdrage aan het vullen van de Willis Expres door steeds maar weer een leuk pennenvruchtje af te leveren, keer op keer.

Verder is Pauline altijd en overal en voor iedereen aanspreekbaar en aanwezig. Doet praktisch overal aan mee en geeft zo blijk van echte clubgeest! Gewoon een fijn mens.

Helma van den Heuvel, Weer zo’n actieve familie voor de club, waarvan ik er een moet kiezen. Voor mij is Helma zo’n stille kracht die je overal voor kunt vragen en die er altijd is, en nergens te goed voor lijkt te zijn. Helma is daar waar ze nodig is en op elk moment als het nodig is. Ook Helma is bij elke activiteit te vinden. Om mee te doen of om mogelijk te maken.

Dat mag wat mij betreft best eens vermeld worden.

Frank de Jong, is voor mij bijzonder omdat hij als NIET paardenmens, zich is gaan inzetten voor Willis en de taak van voorzitter op zijn schouders heeft genomen. En zich in de jaren dat wij lid zijn van de vereniging met hart en ziel lijkt in te zetten voor zijn cluppie. Hij bezit een onaflaatbare drive  mensen te enthousiasmeren en te motiveren. Heeft steeds weer nieuwe doelen en een toekomstvisie. Hij kan zich gedragen als een lastige mug, want als Frank ergens voor gaat of staat, is dat voor 200%.  Frank heeft een groot organisatietalent en een (lijkt het) nog groter netwerk, wat hij kan en wil inzetten voor Willis.

Annemieke Oudijk, Ik ga toch voor een 2e Oudijk omdat ik er gewoon niet onderuit kom dat  Annemieke een hele grote bijdrage levert in onze vereniging. Annemieke IS Willis voor mij.

Levert een actieve bijdrage aan het organiseren van grote en kleine activiteiten en wedstrijden van Willis. Ze is groot geworden binnen de vereniging, maar nooit TE groot voor de vereniging. Annemieke zet zich steeds nog in om anderen hun grote en kleine dromen te verwezenlijken. Door een helpende hand of een advies en alles met een vriendelijk gezicht naar iedereen.

Misschien mag ik toch ook nog een 5e nomineren. En dan misschien meer als aanmoediging… Demi van de Weijden is op dit moment de jongste aanwas en daarmee zou ze een voorbeeld moeten zijn voor andere jonge mensen waarvan we de handjes goed kunnen gebruiken. Demi heeft nu de toch misschien wel moeilijke taak om, naast de wedstrijden mee te organiseren, ook voor vrijwilligers te zorgen. En dat is toch altijd wel weer een hele klus. Om keer op keer tegen een heleboel nee’s aan te lopen, tijdens het werven van vrijwilligers voor de wedstrijden. Ik hoop dat de leden van Willis het Demi ooit heel makkelijk gaan maken zodat we ooit de vrijwilliger van het jaar niet meer hoeven benoemen omdat iedereen net zo enthousiast zijn bijdrage levert als voorgaande genomineerde leden.

Ik ben blij dat ik uit deze mensen niet die enige echte moet kiezen. Ik vond dit al moeilijk.

Natuurlijk hoop ik dat iedereen zijn stem uit zal brengen. Zodat we een mooie spannende strijd krijgen waar veel punten te verdelen zijn.

Lian


Karakter

beijingVolgens mijn vader kom je met een paard zonder karakter nooit hoog in de sport. Een paard moet willen vechten voor je en deze paarden zijn meestal wel een tikkeltje eigenwijs. Allemaal heel leuk en aardig, maar na de zoveelste rodeorit met je paard, heb ik soms toch liever iets minder karakter. Want als ze nog niet in die fase zijn om voor je te vechten, houd je uiteindelijk gewoon een heel eigenwijs paard over.

Een paard kan nog zoveel talent hebben, als ze het niet voor je willen doen heb je er niets aan. Aangezien al onze paarden een tik van de molen hebben gehad en een tikkeltje eigenwijs zijn (hebben ze van hun moeder), denk ik wel eens: “het gaat nooit lukken”. Dit totdat ik van de zomer een aflevering keek van ‘Andere Tijden Sport’ waarin het ging over Jeroen Dubbeldam en zijn Sjiem. Het winnen van Olympisch goud in Sydney was een waanzinnige prestatie. Ik zat toen aan de buis gekluisterd om te kijken hoe ‘wij’ als Nederland goud wonnen. Niet wetende dat Jeroen Dubbeldam voordat hij daar huilend op het podium stond omdat hij goud had gewonnen ook wel eens huilend op de Sjiem had gezeten, omdat hij gewoon bang voor dit paard was. Ook de Sjiem was een paard met heel veel talent, maar ook met (heel veel) karakter. Jeroen heeft de Sjiem gekocht, met het idee naar de Olympische spelen te gaan en dan lukt het niet. Dan laat paard zich vallen tegen de wand, gaat uit zijn plaat als je er opzit en kan je er eigenlijk niks mee. Het eerste wat ik dacht toen ik dit hoorde was: ‘Oooooh zelfs Jeroen Dubbeldam ziet het wel eens niet zitten, zit jankend op zijn paard van ellende en hij wint uiteindelijk gewoon Olympisch goud’! Kortom, er is nog hoop voor mij! Niet dat ik de illusie heb om Olympisch goud te winnen, maar toch is het wel eens fijn om te horen dat zelfs zulke goede ruiters er wel eens moeite mee te hebben. Blijkbaar is die klik gewoon nodig tussen ruiter en paard. Bij Jeroen Dubbeldam is het uiteindelijk gelukt met wat hulp van buitenaf.

Als ik kijk naar Beijing is haar omslagpunt geweest dat Annemieke met haar ging springen en vooral crossen. Hoe een paard zo kan veranderen van heel eigenwijs, naar een heel leuk, lief en aanhankelijk paard is bijna een wonder. Alleen maar omdat ze iets mag doen wat zij leuk vindt. Ze is al veel makkelijker in de omgang, zolang zij mag doen wat zij leuk vindt. Als er toch iets gebeurt of ze moet iets doen wat haar irriteert, dan komt haar eigenwijze karakter toch wel weer boven. Daarvoor is ze ook wel echt een merrie. Haar kleine zus Dallas heeft ook al de zelfde soort trekjes. Of dat een familiekwaal is of gewoon het feit dat ze een merrie is laten we hierbij in het midden. 

Na zo’n documentaire of de zichtbare vooruitgang bij Beijing, dan is er zeker nog hoop voor onze andere jonkies. Dan wordt zo’n rodeorit met Dallas toch minder erg, in ieder geval zolang ik zelf mag afstappen. Ik hoop dat ik mezelf hier aan kan houden, nu de winter zijn intrede doet en de paarden toch een stuk frisser zijn.

P.s. Voor die gene die deze aflevering willen zien de volgende link: http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1275717 Het is een aanrader voor iedereen die wel eens wil horen dat zij niet de enige zijn die aan het stoeien zijn met hun paard of pony.

Op stal bij Isa Tijsseling

opstalbij-isa1Wie ben jij ?

Isa Tijsseling, 11 jaar en ik woon in Wilnis

Wanneer begon je met paardrijden?

Ik ben begonnen met paardrijden toen ik 7 jaar was bij Stal Bos. Daar heb ik ongeveer een half jaar paardgereden en daarna zijn we gaan kijken naar een eigen pony. Nu heb ik al bijna vijf jaar mijn pony Brian en sinds drie maanden hebben we ook een shetje, Silver.
 

Wat voor paard heb je?

Brian is een Tinker ruin van 10 jaar oud. En Silvertje (Zo noemen wij Silver altijd)  is een Shetlander ruin van 5 jaartjes oud.
 

Wat zijn de leuke en de minder leuke kanten van jouw paard?

Bij Brian: De leuke kant van Brian is dat ie bij springen best wel enthousiast is en dan gaat ie voor de hindernis vaak nog even ietsjes harder dat vind ik heel leuk want dan lijkt het net alsof je vliegt. Nog een leuke kant van Brian is dat als ik moet gaan opstijgen dat ie dan heel rustig en voorzichtig is met mij. De iets minder leuke kant is bij wedstrijden, vaak gaat ie zich dan best wel opwinden en daar word ik heel zenuwachtig van.
 
Bij Silver: De leuke kant van Silver is dat ie voor het karretje kan lopen, nog een andere leuke kant van Silver is dat ie altijd gaat hinniken naar je als je eraan komt. En de iets minder prettige kant van Silver is dat ie bij het poetsen altijd staat te draaien, volgens mij wilt ie liever vies zijn dan schoon.
 

opstalbij-isaWaar staat jouw paard gestald?

Mijn pony’’s staan gewoon bij mij thuis gestald in de achtertuin. Mijn vader heeft het hok zo gemaakt dat ze ook naar buiten kunnen lopen wanneer ze willen, halverwege de achtertuin staat een schrikdraadje gespannen zodat ze niet helemaal de tuin in kunnen lopen.
 

Staat jouw paard in het land en zo ja, alleen of met meerdere paarden?

Brian en Silver staan met z’n tweeën in het weiland. In het weiland naast ons staat de Shetlander van de buren. Silver hinnikt vaak naar die pony. Wij hebben twee weilanden voor de pony ’s en we wisselen regelmatig af,  als het gras van het ene weiland is weggegeten mogen ze naar het andere weiland en als het gras van het eerste weiland weer is aangegroeid mogen ze daar weer naartoe.
 

 Hoe vaak rijd je, wat doe je dan met jouw paard en hoe lang rijd je gemiddeld?

 Op maandag krijg ik privéles van Joyce Schuchhard bij mij thuis, dan doe ik dressuur en leert Joyce me van alles, bijvoorbeeld hoe ik Brian aan de teugel moet laten lopen, hoe ik stelling moet vragen of hoe ik Brian lekker door kan laten galopperen. Op woensdag krijg ik weer les van Joyce maar dan rijd ik ook met Britt van Zijl, Joanne Peek, Antoinet Peek, Lynn en Meina Peek en Rachel van Zwieten op de Bovendijk bij Willis. De ene week doen we dressuur en de andere week doen we springen en heel soms doen we ook nog wel paardenvoetbal dat vind ik het allerleukste. Gemiddeld rijd ik 3 a 4x  per week. Met Silver doe ik niet aan lessen mee want ik ben eigenlijk iets te groot voor hem. Wel hebben we een karretje en daar rijden we wel regelmatig mee. Mijn broertjes vinden het wel leuk om af en toe op Silver te rijden.
  

Rijd je ook wedstrijden?

Met Brian rijd ik af en toe een wedstrijd bij Willis en soms een officiële wedstrijd. Bij officiële wedstrijden rijd ik nog in klasse bixie maar als ik bij Willis aan een wedstrijd meedoe dan rijd ik in klasse B. Met Silver doe ik niet mee aan wedstrijden.
 
 

Wat voer jij je paard? 

In de zomer krijgen ze 2x keer per dag hooi en de rest van de tijd staan ze meestal op het land. In de winter krijgen ze meerdere keren op een dag hooi. Brian krijgt elke dag biks in de avond. Silver mag dat niet want dan wordt ie te dik. Silver krijgt dan meestal een appel of een paardensnoepje..
 
 

Wat is het leukste tot nu dat je met je paard hebt meegemaakt?

Het leukste wat ik met de pony’s heb meegemaakt was die keer dat we achter in het weiland waren en dat we keihard naar voren gingen crossen. Mama zat toen op Brian en ik op Silver. 🙂
 
  

Wat is het minst leuke?

Toen we met Sinterklaas een pakjes race hielden moet je allemaal een pakje vasthouden en zo snel mogelijk het pakje in de ton aan de andere kant van de bak gooien het probleem was dat Brian niet houdt van iets dat naast hem hangt, het kadootje zat aan een touwtje en het touwtje moest je vasthouden dus Brian schrok daar heel erg van en toen rende  hij keihard de hele bak rond. Hij wilde niet meer stoppen met rennen ik snapte maar niet waarom, want toen wist ik nog niet dat ie dat eng zou vinden. Toen ik het pakje weggooide stopte hij met rennen.
 

Wat zou je in de toekomst eens graag met jouw paard doen?

Ik wil heel graag een keer met Brian en Silver zwemmen in de zee dat lijkt me echt heel gaaf!
 
 
Groetjes van Isa en (_)(_)(_) van Brian en Silver
 

Pony van de maand: Nando

foto outdoor 2012Even voorstellen: Ik ben Rachel van Zwieten en ik ben 11 jaar en ik rij op Nando.
Nando is een hele lieve, ondeugende shetlander ruin van 10 jaar oud.
 
Ik reed bij de Alphense Manege op een verzorgpony Gogo, maar wilde graag een verzorgpony in de buurt. Via een vriendin hoorden we dat Monique (de eigenaar) een pony had waar niks mee gedaan werd. Toen we gingen vragen of ik erop mocht rijden vond ze dat goed, en we mochten alles met hem doen.
Hij heeft voordat hij bij Monique kwam voor een karretje gelopen.
Hij staat bij kampeerboederij Koole in Noorden samen met een andere shetlander Dolly en mama’s paard Fableball.
 
Hij houdt van vies worden, na het poetsen en na het rijden gaat Nando altijd in de modder rollen en hij houdt ook van eten (alles), maar vooral paardensnoepjes!!
Nando loopt goed de trailer in, alleen als hij gras ziet gaat hij naast de klep en wil hij eten. Als hij in het land gezet wordt gaat hij altijd heel hard rennen en gek doen. Als ik een buitenritje maak met Nando gaat mama met haar paard altijd mee want op het scheurveld gaat hij echt loei-hard met af en toe een bokje.
Voordat ik op de club Willis kwam reden we nog gewoon rondjes op het land en vaak een buitenritje, maar nu ook echt dressuur en springen. Ik rij op woensdagmiddag in de les bij Joyce en daar leren we heel veel en is het heel gezellig..
En mama helpt me thuis met rijden.
Springen begon Nando te snappen maar hij heeft op dit moment z’n bokkepruik op en doet het even niet zo goed. Maar… we blijven oefenen!
Dressuur doet Nando heel goed en we hebben al heel veel wedstrijden gewonnen en al heel veel stempels op onze Bixiekaart in de AA en A, en AA springen. In Januari willen we overgaan naar landelijk AB.
 
Ik hoop met Nando nog veel leuke dingen te doen en veel wedstrijden te rijden en dat ik hem van Monique nog heeeeeeeeeeeeel lang mag blijven verzorgen.
 
Liefs Rachel en een hoef(je) van Nando.